Afscheidsdocumentairemaker
De stilte van de verbinding
“Als iets liefs je verlaat, blijft nog altijd
de liefde bestaan”— 💚
‘Ik leg de momenten vast die te kostbaar zijn om te vergeten’
In de diepste stilte wordt de verbinding het meest zichtbaar. Afscheid nemen is een van de meest rauwe en pure momenten van het leven; een moment waarop alles wat echt is, samenkomt. Waar de wereld vaak vol ruis en vluchtige beelden is, zoek ik in mijn werk juist de zuiverheid op. Ik fotografeer niet alleen het afscheid, maar juist de diepe verbinding die blijft bestaan.
Onopvallend en integer
Als afscheidsdocumentairemaker ben ik onopvallend aanwezig om de liefde die achterblijft vast te leggen. In de rust van het moment vang ik de troost in een handdruk, de zachtheid van een blik, de liefde die in de stilte aanwezig is en de essentie van de verbinding.
Het fotograferen van een afscheid is voor mij veel meer dan alleen het maken van beelden. Het is het vastleggen van de verbinding die nooit verdwijnt. Juist op de momenten dat de wereld stilstaat en alles in een roes aan je voorbijgaat,
ben ik er als een stille getuige.
Ik regisseer niets en ik val niet op. Ik kijk naar de momenten waarop de tijd even stilstaat en de essentie van de liefde voelbaar wordt. Ik ben er om de liefde te vangen die op zo’n dag tastbaar in de lucht hangt.
Een tastbaar anker
"Een bewogen foto vol emotie is waardevoller dan een technisch perfect beeld zonder ziel."
Het is mijn missie om iets blijvends te creëren op een moment dat alles lijkt te ontglippen. Een tastbaar beeld dat troost biedt, lang nadat de laatste woorden zijn gesproken.
Ik maak een document waar je later, op je eigen tempo, naar terug kunt keren. Om de dag die in een roes aan je voorbij is gegaan opnieuw te beleven en te zien hoeveel warmte er was, zelfs in het diepste verdriet. Die beelden helpen je om de herinnering levend te houden.
Omdat liefde niet ophoudt, waar het leven eindigt.
In memoriam Myrthe
Toen in 2011 mijn nichtje, waar ik mee opgroeide, op 25 jarige leeftijd plots uit het leven stapte, was ik gebroken door verdriet. Haar vader, mijn oom, vroeg of ik foto’s wilde maken van de begrafenis. Waar mijn eerste reactie was "geen denken aan, wie maakt er nou foto’s van een begrafenis", vroeg ik aan hem of hij iemand anders ging vragen als ik het niet zou doen. Zijn reactie was "al maak je er geen, of maar één, alles is goed". Ik besloot om mijn camera mee te nemen, niet wetende dat dit een serie zou worden waar ik mensen mee zou kunnen helpen. Ik schoot een serie, waarmee ik een album vulde. Een album dat nu, jaren later, nog steeds van ongelooflijke waardevolle waarde is. Op de dag dat ik ze dit album overhandigde en voelde hoeveel het voor ze betekende, besloot ik dat ik meer mensen wil helpen..