‘Er bestaat een verscheuring die niet ontstaat door haat, maar door de onmogelijke optelsom van twee mannen in één lichaam.

Aan de ene zijde de Zachte Man: de bron van urenlange overgave, liefdevol, de herkenning in de aanraking, het magnetisme dat geen weerstand kent.

Aan de andere zijde de Harde Man: de koude architect van de muur, de ontkenning van wat er is en die de werkelijkheid moet herschrijven. De man die de deur vergrendelt omdat hij zijn eigen angst niet kan overwinnen, terwijl de echo van de tederheid nog in de kamer hangt.

Waar de buitenwereld slechts de harde man als de enige waarheid ziet, blijft de ziel getuige van de zachte man. De realiteit is de wrede aanwezigheid van beide.

Een trauma bond is het litteken dat achterblijft wanneer de ziel probeert deze twee versies te verenigen.
De scheur in het beeld markeert de plek waar de hoop op de zachte man niet wil bezwijken onder de onmacht van de harde man. Het is de verlamming tussen willen redden en niet kunnen loslaten.’